Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Ik heb het nooit zo op oud&nieuw. Na carnaval uiteraard is oud&nieuw een van de feesten die ze van mij wel af mogen schaffen.

Oliebollen
Vroeger was het altijd leuk, als we met alle neefjes en nichtjes bij mijn opa en oma in huis waren. De hele familie, en dan deden we ‘tikkertje om het huis’ en allemaal andere spelletjes, er waren oliebollen, appelflappen, gevulde eitjes (van papa!), we keken een film en als het dan 12 uur was, vuurwerk afsteken natuurlijk. Ikzelf durfde niet veel meer dan sterretjes afsteken.

Nog steeds niet eigenlijk, ik heb nooit die tijd gehad dat ik vol vreugde een rotje heb afgestoken (behalve 1x met Pascalle toen het gesneeuwd had en we een rotje in een sneeuwpop stopten). Maar goed, waar wil ik heen met al deze oud&nieuw herinneringen waar niemand behalve de betrokkenen wat aan heeft?

Nou, ik wilde gewoon even duidelijk maken dat ik wel leukere feestelijkheden kan verzinnen dan de jaarwisseling met al dat geknal om niks.

Paf!
Hier in Australië mag je blijkbaar geen vuurwerk hebben want ik heb geen één keer vuurwerk gehoord behalve op 31 december zelf! Wat een verschil met de irritante hangjongeren in Nederland die mij de stuipen op het lijf jagen met hun verschrikkelijke rotjes en wat een verschil om op 1 januari het asfalt te kunnen zien in plaats van de rode plakkaten vuurwerk-hulzen die de straten in Nederland sieren.

Zelf vuurwerk afsteken wordt niet echt gemist, want elke stad heeft zijn eigen vuurwerk-show om middernacht. De meest spectaculaire van deze shows schijnt die van Sydney te zijn en omdat mij vanaf het begin dat ik hierheen ging door iedereen werd aangeraden om de jaarwisseling in Sydney door te brengen dacht ik ‘waarom niet?’

En daarom ging ik met de bus naar Sydney.

Slapen
Met de bus naar Sydney duurt zo’n 17 uur. Maar omdat ik nooit moeite met slapen heb in een auto leek het me dat ik zo’n busrit ook wel kon overleven, vooral als dat betekende dat ik zo’n 600 dollar uitspaarde.

Ik had alleen geen rekening met de andere passagiers gehouden en met mijn aanleg voor ergernissen. Op de heenreis heb ik dus geen oog dichtgedaan. Het vervelende was dat ik niet echt zou gaan slapen de volgende nacht omdat ik geen accomodatie geboekt had. Sydney zit namelijk helemaal volgeboekt vanaf oktober. Ik ken wel een paar mensen in Sydney en daarom dacht ik ook ‘ik zie wel, als het echt heel erg nodig is dan bel ik wel 1 van hun op’.

Bondi
Helemaal moe en brak kwam ik om 8 uur ’s morgens aan in Sydney! Ik ging met twee Nederlanders uit de bus, die óók zonder accomodatie zaten, op zoek naar een tijdelijke bagage-opbergplaats die we vonden in het ‘coach-centre’ en die, voor mij, maar 5 dollar kostte met mijn kleine rugzakje.

Een hele dag om in Sydney rond te lopen, dacht ik, wat zal ik eens gaan doen? Het Opera House ga ik vanavond al zien als ik vuurwerk ga kijken. Dus ik zou me nu, nu het nog kan, moeten wijden aan een ander beroemd iets van Sydney. Misschien hebben jullie erg nog nooit van gehoord, maar het ‘Bondi Beach’ schijnt een van de beroemdste stranden op de wereld te zijn. Ik, met het mooie Noosa, Cabarita, Port MacQuarie etcetera in mijn hoofd, dacht aan een strand dat al deze zou overtreffen (het was immers wereldberoemd), en hoopte op een plekje in de schaduw waar ik heerlijk mijn slaap in kon halen zodat ik fris en fruitig het vuurwerk kon toejuichen die avond.

Helaas betekent ‘wereldberoemd’ dat de hele wereld er ook rondloopt en Bondi Beach is de grootste teleurstelling geweest van heel Australië. Het is net Scheveningen! Handdoek aan handdoek liggen de veel te bruine en veel te blonde mensen in de brandende zon met nergens een boompje te bekennen. Ik begrijp niet dat een land als Australië, met zijn ontelbare fantastische kilometers strand -parelwit zand, groene begroeiing- waar geen mens komt, er een strand als Bondi op na houdt.

Wat nu? Dacht ik, toen ik een smsje kreeg van mijn oude bekenden: de Duitse meiden van Fraser Island! Zij waren ook in Sydney en stonden al in de rij voor de Botanical Gardens om het vuurwerk ’s nachts te kunnen zien van wat men de beste plek noemt. Ik kreeg dit smsje om 13u ’s middags toen ik verlaten en teleurgesteld een broodje zat weg te werken op een paaltje bij Bondi Beach. De meiden hadden VIER UUR in de rij gestaan, vanaf 9 uur ’s morgens, en zaten nu klaar voor de show! Omdat er maar een beperkt aantal mensen in de Gardens terecht kan zou op een gegeven moment deze rij gewoon afgekapt worden en ergens anders heen gestuurd. 

Help
Ik kon het dus wel vergeten. In het onwaarschijnlijke geval dat ik, zonder verdwaling en/of vertraging van Bondi naar MacQuarie St zou komen en van McQSt naar de Botanical Gardens, dan zou ik waarschijnlijk niet meer binnen gelaten worden. Ik wist wel dat het druk zou zijn, maar zó druk!? Nee.

Daar zat ik dan, in mijn eentje op dat verschrikkelijke Bondi Beach, met het vooruitzicht op een eenzame jaarwisseling en nóg een nacht zonder slaap, terwijl iedereen om me heen waarschijnlijk een leuke avond zou hebben. Ik geef het toe, ik zat daar te zwelgen in zelfmedelijden.

Het enige wat ik kon doen was toch maar naar de Botanical Gardens gaan... Ik had niet echt wat te verliezen. Dus. Daar ging ik en hier komt iets verbazingwekkends: ik liep maar 1x verkeerd.

Bij de lange rij aangekomen werd mij door een medewerker (Australië heeft overal medewerkers) verteld dat ik er ook inderdaad beter niet meer aan kon aansluiten omdat ik tegen de tijd dat ik bij de ingang zou zijn, niet meer zou worden toegelaten.

De man die mij dit goede nieuws bracht verwees mij door naar een andere locatie vanwaar ik het vuurwerk ook nog wel kon zien en waar volgens hem geen rij stond. Dus daar slofte ik dan maar heen door de stinkende hitte. Sydney schijnt altijd een beetje bewolkt te zijn, maar hoera, vandaag niet hoor. Ik kwam terecht bij de ingang van de Botanical Gardens en ontmoette twee Nederlandse jongens die ook hun vrienden al ín de Gardens hadden zitten. Wij vormden een hopeloos groepje hoewel het van hun wel een beetje hun eigen schuld was want zij hadden zich verslapen... Maar toch vormden wij een hopeloos groepje.
 
Heel, heel lang geleden, in een land hier ver vandaan...
Veranderden wij langzaam in een wanhopig groepje en toen in een stout groepje.

**Gelukkig gebeurde het volgende allemaal VORIG JAAR dus wat er nu gaat komen is slechts een stoffige herinnering waar we nu met zijn allen om kunnen lachen. Hou dit in gedachten bij het volgende stukje.**

Het stoute groepje probeerde eerst over de, veel te hoge en met spikes versierde hekken te klimmen. Natuurlijk lukte dit niet. Toen probeerden we een ‘bewaker’ te versieren (ik) maar hij was erg plichtsgetrouw, zelfs toen het groepje hem 20 dollar (10 euro hahaha) probeerde toe te spelen (niet ik). Hij kon ons zelfs niet de beste plek vertellen om dan maar heen te gaan want ‘hij was zelf ook nog nooit in Sydney geweest’. Wat zo’n man dan, voor de 1e keer in zijn leven in Sydney, als bewaker van een klein parkpaadje doet, weet ik ook niet.

Ons groepje werd nu wel heel wanhopig en stuurde een betrouwbaar-uitziend persoon (ik) af op de Rij en daar vroeg ik mensen of wij please, pleeeeease voor mochten want onze vrienden waren binnen. Helaas kregen wij een onbarmhartig ‘NO’ te horen, want zij hadden vier uur in de rij gestaan en gingen ons echt niet voorlaten. Wel redelijk, vond ik, maar de andere groepsleden zeiden ‘wat als we nu gewoon er tussen sneaken?’

Ik had er natuurlijk ook wel aan gedacht maar ik dacht neeeeeeee dat kun je niet maken. En dat kan je ook niet. Maar we deden het wel. Voor de verontwaardigde lezers: ik raad jullie aan het gedeelte tussen de sterretjes nog even te lezen.

Een Engelsman achter ons begon ineens erg hard te roepen: ‘Hey, who are these people? They were not in line before, were they?’ Wij keken zenuwachtig naar de medewerkers (Australië heeft écht overal medewerkers) die nog niets doorhadden, maar de Engelsman bleef doorgaan. Dus keken wij hem aan als puppy’s die net een plasje hebben gedaan waar het niet mag. Erg schuldbewust, erg zielig, en met een blik van ‘ik kon niet anders’.

Tot onze grote opluchting zei de man dat hij zo ruimhartig zou zijn ons voor te laten en dat het hem niets kon schelen. ‘Dit is mijn goede daad voor dit jaar’, zei hij. En zo stonden wij na een klein halfuurtje in de Botanical Gardens, kon ik op zoek naar mijn Duitsers en was ik tóch niet alleen met oud & nieuw!

1 van de Nederlandse jongens zei: ‘en nu staan er ergens in die rij drie mensen die er dankzij ons niet in komen’.

Wachten
Goed, dit maakte dat ik me wel erg vervelend voelde maar eigenlijk ook wel blij want ik kon nu eindelijk op zoek naar Anja, Ute en Anette. Die vond ik ook redelijk snel (na halverwege mijn Nederlandse partners in crime veilige te hebben afgeleverd bij hun makkers). En toen was het wachten geblazen. We hebben de hele middag op onze handdoeken gelegen, wachtend op het vuurwerk dat om 21 uur en natuurlijk om 00 uur zou plaatsvinden. Ik heb even geslapen, in de chaos en herrie van alle bezoekers.

Voor El en Hil: het was zo warm, stoffig, en overbevolkt... en er waren overal kraampjes met eten, en iedereen was vies en onder de 25 en er was muziek overal (zelf meegebrachte stereo’s) en ik was zo moe... Klinkt dit bekend? Ja, het leek een beetje op Sziget!

Wij zaten récht tegenover het Opera House en het was geweldig om dat te zien! Zo mooi. Hebben jullie er wel eens over nagedacht waar dat ding van gemaakt is? Ik dacht altijd gewoon beton, maar het blijken kleine tegeltjes te zijn! Zo zie je maar weer, dat zie je niet op foto’s, hè jongons.

Wat in mijn boekje als ‘spectacular airshow’ werd vermeld bleek een vliegtuig te zijn dat woorden in de lucht schreef. ‘Bose’ (reclame?) ‘Telstra’ (reclame) ‘Call Your Mum!’ en ‘The Creator Is Jesus’ werden in de lucht geschreven. Beetje onsamenhangend vond ik. Dat laatste sloeg op het thema van de New Years Eve dat blijkbaar ‘the Creator’ was. Nog steeds een beetje vreemd allemaal.

Na de hele dag wachten (onnodig te zeggen dat we steeds meliger werden) was het dan eindelijk gaan schemeren en vlogen de vleermuizen ons met bakken om de oren. Ze hadden vast allemaal een erg goed leven want ze waren allemaal enorm. Ik heb een fotootje ervan kunnen maken. De spanwijdte van dat beest was iets meer dan een méter! Ik genoot van de vleermuizen maar Anja vond ze maar eng. ‘I hope they will shoot them’, zei ze. Dat deden 'ze' natuurlijk niet.

Guten Rutsch
En toen was het eindelijk 21 uur en kwam de 1e ronde vuurwerk. Best mooi. Heb ik hier nou al die moeite voor gedaan? Dacht ik. U-REN in de bus, niet slapen, haasten door Sydney, flirten met een parkwachter, voorkruipen in de rij en de hele dag op een handdoekje dat de stokjes in mijn rug nauwelijks verzacht liggen? Voor dít!?

Dit zou wel een heel slecht verhaal worden als er nu niet wat positiefs kwam om er een goeie draai aan te geven en dat komt nu ook: na een paar hilarische uren wachten (meligheid kon niet vermeden worden in deze situatie) was het eindelijk 2009 EN TOEN BEGON HET ECHTE VUURWERK! Zo mooi. Zooooo mooi! Er is geen beschrijven aan. Ik heb het wel geprobeerd maar steeds weer gewist - het is te mooi! Er is wel een filmpje.

Hoera, 2009! ‘Guten Rutsch’ werd mij geleerd door de Duitse meisjes, en ik leerde hun ‘Gelukkig Nieuwjaar’, en het vuurwerk was zo indrukwekkend... het leek wel daglicht! Anja zei dat ze het zo mooi vond dat ze wel kon huilen. Ik dacht ‘dat is overdreven’, maar dat is het eigenlijk niet. Anja wil nu, als ze ooit gaat trouwen, op een bootje in Sydney Harbour op 31 December trouwen, en dan 5 voor 12 het jawoord. Tja. Dat willen we allemaal wel.

Er waren zoveel Nederlanders, dat na het 20 minuten durende schitterende vuurwerk, er één ‘Nederland, o, Nederland, jij bent de kampioen’ inzette (om onbekende redenen) en het lied schalde over het terrein. ‘Wij houden van oranje’, zong ik, en toen dacht ik, wat is dit voor belachelijk idee, en stopte ik met zingen. Andere mensen zetten nu ook hun liederen in en iedereen begon naar huis te lopen.

Slaap...
Ik snap niet wat me bezielde toen ik dacht dat ik wel de hele nacht door Sydney kon lopen. Er werd mij verteld dat het zo druk is en iedereen feest viert dat je makkelijk tot zes uur rond kunt lopen en dan is het alweer licht en kun je een bankje op het station opzoeken en daar eventjes slapen tot de bus komt. Ik zou namelijk 1 januari weer terug.

Nou, ten eerste viel dat feestvieren tot 6 uur erg mee, de meeste mensen gingen gewoon naar huis (zo nétjes) en ten tweede had ik met die slapeloze nacht in de bus helemaaaaaaal geen zin om rond te lopen door Sydney tot zes uur. En zo veilig was het ook niet...

Driewerf hoezee en duizendmaal dank dan ook aan mijn vriendin Renee en haar vriendin Loren die mij ineens opbelden en opdroegen om wel nu naar Loren’s huis toe te komen want ze wilden niet dat ik zo maar rond ging lopen in Sydney. Anja had anders mij ook meegesmokkeld in haar hostel. En ik kende nog een jongen in Sydney waar ik liever geen beroep op had gedaan maar ja, als de nood aan de man komt... Gelukkig was er dus Loren.

Ze woont ook nog eens in een van de mooiste ‘burbs’ van Sydney en wat heb ik heer-lijk geslapen. Zo kwam alles toch nog goed.

En deze oud&nieuw werd een van de betere uit mijn leven. Al was het alleen maar omdat ik de hele avond in zomerkleding heb doorgebracht! Vuurwerk is mooier als het warm is :)

Bus
Helaas de volgende dag moest ik meteen naar de bus, ik had geeneens tijd om nog een beetje in de stad rond te lopen wat mijn spijt van dat verdraaide Bondi Beach nog groter maakt.

Volgende keer als ik naar Australië ga, ga ik naar Tasmanië, voor mijn familie, dan naar Melbourne, want daar ben ik nog nooit geweest, en dan heb ik mijn rijbewijs en ga ik van Melbourne naar Sydney rijden met zo’n camper en dan ga ik heel lang in Sydney blijven om het op mijjn gemak te bekijken – het is zo’n mooie stad. En dan rij ik door, naar Port MacQuarie, naar Byron Bay, naar Brisbane (natuurlijk!), naar Noosa. En dan het Noorden – Whitsundays, Airlie Beach, Cairns.

Goed, wie is er rijk en wil dit voor mij betalen?

Niemand? Dan ga ik maar naar Nederland. Dit is waarschijnlijk het laatste bericht. In ieder geval het laatste bericht van 3 kilometer lang. Over negen daagjes kom ik thuis! Ik heb er toch wel zin in hoor. Zelfs in de winter. Maar dat is misschien omdat het hier zo heet is en het idee van een verfrissende winter me erg fijn lijkt.

Dus nu kan ik echt zeggen: tot snel lieverds! X